Impact of reality

Wbrew podejrzeniom Roślinki wykład z przedmiotu o wdzięcznym i jakże tajemniczym tytule “Kosmologia z biokomunikacją” się odbył. Żadnego nieprzewidzianego zdarzenia, odwołania, choroby czy innego kataklizmu. Po grzecznym sterczeniu pod drzwiami, po zjawieniu się wykładowcy, weszliśmy do środka magicznej sali nr 23.

Nad ową salą panuje jakieś niewytłumaczalne fatum. Już od pierwszej mojej bytności w rzeczonym miejscu  dało się zauważyć dziwne zjawiska, a dotyczą one nie li tylko pojedynczego przedmiotu, ale wszystkich możliwych – od filozofii religii, poprzez filozofię fizyki kwantowej, na teorii sztuki skończywszy. Ludzi ogarnia nagłe znużenie, tracą panowanie nad zmysłami – nie widać wszystkiego zbyt dobrze, głos osoby prowadzącej staje się rozbity, niespójny, jakby we mgle dźwiękowej rozmyty. Do tego wszystkiego nastaje jakiś przedziwne zwolnienie czasowe, oficjalnie mija tylko 5 minut, chociaż każdy się czuje, jakby minął co najmniej tydzień i to z podle ukradzionym weekendem. Stan hipnotyczny dopada niemal każdego, chociaż niektórym udaje się, przy zachowaniu ledwie resztek świadomości, poczynić małe egzorcyzmy w postaci otwarcia okna. Daje to chwilę nadziei na lepsze zajęcia, niestety, jak zawsze – złudną.

Wydawałoby się, że na uniwersytecie, gdzie co dzień światli ludzie racjonalnie ogarniają i przedstawiają rzeczywistość – a to, czego jeszcze nie udało się wyjaśnić, nie jest traktowane jako czyn boskiego bytu- nie ma miejsca na mary, czary i przejawy wczesnej abrakadabry. Jakże wielkie ogarnęło mnie zdziwienie, gdy okazało się, że pewien naukowiec o danych personalnych James Clark Maxweel, posłużył się demonem do unaocznienia sensu fizycznego drugiej zasady termodynamiki [więcej o demonie Maxwella]. Nie dość, że demon ten widzi wszystkie cząsteczki, to do tego podnosząc i opuszczając slajd – by dane cząsteczki przepuścić do innej części zamkniętego układu – nie wykonuje żadnej pracy. Chociaż twór ten mentalny został obalony po przeszło 100 latach przez Charlesa H. Bennetta, odnoszę wrażenie, że duch tego demona unosi się właśnie w sali nr 23.

Aż boję się pomyśleć, czego dowiemy się na następnym wykładzie, wszak to dopiero początek. Nic to, za tydzień wybiorę się po raz kolejny na zajęcia, tym razem uzbrojony w zajęczą łapkę i kilogram czosnku splunę trzy razy przez lewę ramię przed wejściem do sali i odczynię uroki zgodnie z formułką zwartą w “Dziadach” A. Mickiewicza:

Teraz z Bogiem idźcie sobie.
A kto prośby nie posłucha,
W imię Ojca, Syna, Ducha.
Widzicie Pański krzyż?
Nie chcecie jadła, napoju,
Zostawcież nas w pokoju!
A kysz, a kysz!